dinsdag 20 oktober 2015

Een ingetogen verhaal

DE PLATENSPELER (Raphaël Beuchot & Zidrou)
 In 2011 werkte de belangrijkste stripscenarist van het moment samen met Raphaël Beuchot aan De verhalenverteller. De platenspeler is hun tweede Afrikaanse verhaal. Zidrou koos als hoofdpersoon voor de Belgische violist Eugène Ysaÿe. Deze violist heeft werkelijk bestaan, maar dit verhaal is verzonnen, ook al zou het best wel echt gebeurd kunnen zijn.
Ysaÿe wordt in 1930 uitgenodigd om in Leopoldstad een concert te geven. Helaas loopt hij in het vliegtuig dat hem van Brussel naar daar brengt een stijve nek op, zodat er van spelen niets meer komt.  Zijn tijd in Congo brengt hij daarom door op het immense landgoed van een neef van hem. Hier ontmoet hij de platenspeler, een zwarte man die de taak heeft om voor muziek voor zijn gastheer te zorgen en de platen op te zetten uit diens enorme collectie 78 toerenplaten. Ysaÿe raakt geboeid door de man die door zijn taak enorm veel klassieke muziek kent en er op een spontane manier over praat. Tussen de twee mannen ontstaat daardoor een bijzondere vriendschap.
De platenspeler is een heerlijk intiem verhaal dat mooi en ingetogen verteld wordt door Zidrou en getekend door Beuchot, die de kunst verstaat die bij elke scène de juiste sfeer en het goede ritme te  treffen.
Lombard 2015; 104 pagina's; kleur, harde kaft; €19,50

☺☺☺☺

zondag 18 oktober 2015

Worstelen met het leven en nadenken over de dood

VERKILD HART (Johan de Moor) 
Als zoon van een gevierde stripmaker trad Johan de Moor aanvankelijk in de voetsporen van zijn vader Bob, maar met Kobe de koe sloeg hij andere, volkomen nieuwe wegen in. Hij ging experimenteren met tekenstijlen en gebruikte zo ongeveer alles wat hij tegenkwam om op zijn pagina's te plakken of na te tekenen. Ook de traditionele wafelstructuur ging overboord, kortom alle remmen gingen los. Met zo'n werkwijze trek je, ook al vertel je een goed verhaal met eh... kop en staart, geen groot publiek. Misschien ook waren de ideeën op, maar hoe dan ook, na het laatste deel van Volle melk (zoals Kobe de koe in een latere incarnatie bij een andere uitgever ging heten) werd het tamelijk stil rond Johan de Moor. Hij gaf les in Brussel en werkte regelmatig mee aan Spirou, maar op een nieuw boek was het lang wachten.
Totdat Johan de Moor als medewerker van een radioprogramma de journalist en humorist Gilles Dal leerde kennen. Hij vroeg hem om een verhaal te schrijven over de dood, een thema waar de Moor altijd al iets over wilde maken, en daarmee werd de basis gelegd voor Verkild hart.
Verkild hart is een verhaal over een man met een midlifecrisis, de relatie met zijn vrouw is een sleur geworden, zijn dochters begrijpt hij niet, zijn baan bevalt hem niet meer en hij worstelt met het leven en denkt na over de dood. Ruim zestig pagina's lang maken we die worsteling mee tot aan het verlossende slot van dit boek. Grafisch leeft Johan de Moor zich in Verkild hart weer helemaal uit, iedere pagina is anders en hij strooit volop met citaten en verwijzingen naar de beeldende kunst (Haring, Ensor etcetera). Het omslag dat eruitziet als een oud, gebonden en beschadigd schrijfblok verdient een aparte eervolle vermelding. Wel valt op dat de Moor vergeleken bij zijn oude werk wat spaarzamer is geworden met tekst en soms de beelden ook voor zichzelf laat spreken.
Verkild hart is niet aan iedereen besteed. Wat voor de een een herkenbaar verhaal is, is voor de ander misschien slechts gezeur waarbij hij zich al snel gaat vervelen. Ik hoor niet bij die laatste categorie. Verkild hart is een mooi uitgevoerd boek met een meeslepend verhaal. Het is fijn dat Johan de Moor weer terug is op het stripfront en goed nieuws da hij met Gilles Dal werkt aan een volgend boek.
Blloan 2015; 64 pagina's; kleur, harde kaft; € 19,95
☺☺☺☺
Kijk ook eens op http://hanspols.nl


zondag 11 oktober 2015

Een dwerg in de grote stad

WISSELKIND (Xavier Fourquemin & Pierre Dubois)
 Het is al vaker gezegd, 2015 is het jaar van de integrale. Steeds vaker verschijnen er complete edities van stripreeksen die eerder in losse delen verschenen. Soms zijn de verhalen tientallen jaren oud, maar ook van moderne klassiekers verschijnen er fraaie integrale uitgaven. En in die laatste categorie hoort De legende van het wisselkind thuis.
Xavier Fourquemin begon ooit als tekenaar van satirisch verhalen (Outlaw, Alban) maar koos een paar jaar geleden voor een wat realistischer tekenstijl en een ander soort verhalen. In die stijl maakte hij Miss Endicott en momenteel oogst hij veel lof voor de nog lopende serie De wezentrein. De legende van het wisselkind maakte hij  van 2008 tot 2012 met Pierre Dubois.
Dubois is een kenner van de kleine volken: kabouters, dwergen, pixies enzovoort. Hij schreef er een standaardwerk over, dat werd geïllustreerd door Rene Hausmann en hij gebruikte zijn kennis voor het schrijven van een aantal stripscenario's, waarvan zijn verhalen voor Rene Hausmann (Laiyna) het bekendste zijn. Wie zijn naam op een stripboek ziet staan kan er vrij zeker van zijn dat er kleine wezentjes in voorkomen. En dat is ook het geval bij De legende van het wisselkind.
Een wisselkind is in volksverhalen een mensenkind dat bij geboorte is verwisseld door een dwergenkind. Scrubby is zo iemand.
Het wisselkind uit ons verhaal wordt geboren in de negentiende eeuw op het Engelse platteland maar verhuist om de armoede te ontlopen met zijn familie naar Londen. Gaandeweg komt hij meer te weten over zijn afkomst en zijn bestemming. Intussen wordt Londen geteisterd door een seriemoordenaar.
Hoewel De legende van het wisselkind geen echte hoogvlieger is, is het toch in alle opzichten af. Fourquemin is een begenadigde tekenaar die overtuigende personages neer weet te zetten, of het nu mensen zijn of niet. Zijn decors van het Engelse platteland en vooral van Londen in de tijd van de opkomende industrie zijn heel sfeervol en geloofwaardig. Het verhaal is goed opgebouwd met goed getimede plotwisselingen en spanningsbogen en leest lekker weg. Kortom, wie van goede fantasy houdt en De legende van het wisselkind nog niet kende doet er goed aan om deze integrale te kopen. Kun je meteen het hele verhaal in een keer uitlezen.

 Lombard 2015; 296 pagina's; harde kaft; € 39,95

vrijdag 9 oktober 2015

Een cynisch sprookje vol zwarte humor

DE NAR (Francis Porcel & Zidrou)
 En weer vertelt Zidrou een sprookje, een gitzwart sprookje deze keer over een ontzettend lelijk hoerenjong dat leeft in de kerkers van een kasteel. Hij geeft de gevangenen te eten en bevredigt de lusten van de cipier. Zijn leven is miserabel totdat de kasteelheer hem als nar cadeau geeft aan zijn dochter. De lelijke jongen wordt op slag verliefd op de beeldschone prinses. Een onmogelijke liefde, maar het lukt hem om de prinses te amuseren, hij brengt het meisje aan het lachen en er breekt een mooie tijd aan, totdat...
Laat ik niet te veel verklappen. Het is even wennen aan de grauwe tekeningen van Porcel, die we nog kennen van Folies Bergere, maar al snel wordt je meegesleept in het verhaal. Hier is een verteller aan het werk in topvorm. Natuurlijk weten we waar Zidrou in dit geval de mosterd haalt, maar hij weet klassieke thema's volledig naar zijn hand te zetten en een bij hem levert dat een schitterend geconstrueerd, cynisch sprookje op vol zwarte humor.
En dat niet alleen, er verscheen zelden eerder een stripverhaal met zulke rake uitspraken als De nar. Een topper!
Dargaud 2015; 64 pagina's; harde kaft; € 17,95
☺☺☺☺☺

Kijk ook eens op http://hanspols.nl

donderdag 1 oktober 2015

Een tot leven gekomen beeld

DE WACHTERS VAN HET LOUVRE (Jiro Taniguchi)
 Vorig jaar verscheen IJstijd van Nicolas de Crecy. Het was de eerste Nederlandse vertaling van een album uit de serie die het Louvre sinds een jaar of tien maakt in samenwerking met de Franse uitgeverij Futuropolis. Jaarlijks krijgt een stripmaker de opdracht om een album te maken, waarin het Louvre of werken uit de collectie van het museum een rol spelen. Verder zijn ze volkomen vrij. Inmiddels hebben behalve de Crecy ook gerenommeerde stripmakers zoals Yslaire, Bilal en Davodeau al aan de reeks meegewerkt. Aan dit interessante rijtje namen kan nu die van Taniguchi toegevoegd worden, een Japanse stripmaker deze keer, maar wel een tekenaar die een heel Europese aanpak hanteert.
Juist daarom is Taniguchi waarschijnlijk zo populair in Europa. Zijn boeken zijn eerder grafische romans dan manga. Maar ze hebben ook iets onmiskenbaar oosters. Taniguchi weet als geen ander te werken met 'stilte' op de pagina's, er gaat een aangename rust uit van het werk van Taniguchi, die geïnspireerd wordt door zijn liefde voor de mens, de natuur en door schoonheid.
In De wachters van het Louvre staat een Japanse jongeman centraal die op studiereis is in Frankrijk. Hij heeft zich voorgenomen het Louvre te bezoeken, maar wordt ziek. In het Louvre aangekomen lijken zijn koortsdromen zich voort te zetten. De Niké, een beeldhouwwerk uit de collectie van het Louvre komt tot leven. Ze blijkt een van de zogenaamde wachters van het Louvre te zijn en neemt hem mee op een paar reizen naar het verleden. De man maakt kennis met de niet zo bekende schilder Jean-Baptiste Corot en bij een andere reis Vincent van Gogh. Ook ziet hij hoe aan het begin van de Tweede Wereldoorlog directeur Jacques Jaujard de collectie in veiligheid brengt. Onder de geredde werken bevond zich ook de Mona Lisa.
En zo laat Jiro Taniguchi nog een aantal minder bekende feiten voorbijkomen zoals de invloed van de Franse op de Japanse landschapsschilderkunst. Het boek is prachtig getekend en de serene, bijna meditatieve sfeer versterkt Taniguchi met zachte aquarelkleuren.
Het was alweer een tijdje geleden dat er iets van Jiro Taniguchi verscheen, maar De wachters van het Louvre was het wachten zonder meer waard.
Scratch 2015; 136pagina's; kleur, afwijkend ( 23 x 32,5) formaat, harde kaft; € 24,90
☺☺☺☺

Kijk ook eens op http://hanspols.nl