woensdag 28 mei 2014

Wreedheid zonder grenzen

Beautiful Darkness (Kerascoët & Fabien Vehlmann)


Kerascoët is het gezamenlijke pseudoniem van de illustratoren Marie Pompuy en Sébastien Cosset. Ze werkten mee aan de animatiereeks Kleine Vampier van Sfarr en werden door hem gevraagd om het tekenwerk van de serie Donjon over te nemen. Daarnaast maakte ze de fraaie, door Hubert geschreven bordeelthriller Miss Pas Touche en Reine Beauté. Beautiful darkness verscheen oorspronkelijk in 2009 in de Franse taal bij uitgeverij Dupuis. Van Reine Beauté zal te zijner tijd ook een Engelse vertaling verschijnen bij Drawn & Quarterly.
Met de eerste pagina van Beautiful Darkness zetten Kerascoët en Vehlmann je stevig op het verkeerde been. Een schattig elfachtig meisje krijgt een al even schattig mannetje op  koffievisite. Er is  duidelijk iets gaande tussen de twee. Maar op het moment dat ze elkaar willen kussen druppelt er iets van het plafond. En nog iets, de druppels worden groter en de wezentjes slaan op de vlucht. Ze belanden in een natte wereld en dan wordt duidelijk dat het heel kleine wezentjes zijn. Het is best schokkend om vervolgens te ontdekken waar ze uit zijn gekropen en wat de druppels waren die omlaag kwamen.

De twee maken deel uit van een kleine gemeenschap die nu moet zien te overleven onder de blote hemel in een wereld die bol staat van de bedreigingen voor kleine wezentjes, zoals allerlei soorten dieren en planten. Maar het gevaar komt vooral ook van binnenuit. Er ontstaat niet alleen een strijd om het voedsel, maar ook een strijd om de macht. De barre omstandigheden halen het slechtste in de minimensen naar boven en hun wreedheid kent geen enkele grens meer. De enige die probeert om niet over te gaan tot wreedheden en perversiteiten is prinses Aurora, het elfje dat we zagen op de eerste pagina, maar zal ze er in slagen om als enige wel haar waardigheid te bewaren en ten koste van wat?
Beautiful Darkness is een verhaal vol verrassingen. De schattig getekende wezentjes en lieflijke waterverfkleuren in dit verhaal staan in scherp contrast met de steeds gruwelijker wordende gebeurtenissen. Het is een wreed sprookje dat pijnlijk laat zien waartoe iemand in staat is als de omstandigheden daar aanleiding toe geven en hoe moeilijk het is om onder extreme omstandigheden trouw te blijven aan je normen over goed en kwaad.
Drawn & Quarterly 2014
92 pagina's, kleur; hardcover stripalbum; $ 22,95

☺☺☺☺

maandag 26 mei 2014

Halsoverkop naar Rome

Een nacht in Rome (Jim)

Met Een nacht in Rome heeft uitgeverij Saga een successtrip in handen. Toen vorig jaar het eerste deel verscheen reageerden pers en publiek enthousiast. Dat mag best opvallend genoemd worden, want voor een stripverhaal is Een nacht in Rome weinig alledaags.
Raphaël en Sophia wonen samen. Vlak voordat hij veertig jaar zal worden ontvangt Raphaël een videoband waarop hij zichzelf terugziet, twintig jaar jonger en samen met Marie, zijn grote liefde van toen. Op de videoband beloven ze wat er ook zal gebeuren, dat ze elkaar twintig jaar later weer zullen zien en de nacht van zijn veertigste verjaardag samen door zullen brengen in Rome. Een domme en onvolwassen belofte, maar als hij Marie weer ziet komen zijn gevoelens voor haar weer terug. Hij laat Sophia achter en vertrekt halsoverkop naar Rome. Tot zover deel een.
In deel twee van Een nacht in Rome is te lezen welke gevolgen Raphaëls roekeloze daad heeft  en hoe het hem en Marie vergaat in Rome. Eenmaal daar aangekomen realiseert Raphaël zich pas wat hij gedaan heeft en hoe hij niet alleen zijn eigen leven, maar ook dat van anderen op zijn kop heeft gezet.
Met dit originele, maar tamelijk simpele gegeven heeft Jim (pseudoniem van Thierry Terrrasson) een boeiende strip weten te maken. Hij laat zich kennen als een vakbekwaam regisseur die met gebruikmaking van de juiste middelen   de aandacht weet vast te houden: close ups, momenten van stilte, cliffhangers, hij zet alles in om ervoor te zorgen dat de lezer zich niet gaat vervelen. Zijn personages zien er jong uit en zijn zonder uitzondering aantrekkelijk, alsof  het verhaal in Hollywood is geproduceerd.
Maar het is niet zijn verteltechniek die van Een nacht in Rome een succes heeft gemaakt. Dat is vooral te danken aan de voor iedereen herkenbare situaties en emoties en de personages waar je al snel van gaat houden.
Saga 2013/2014
96 pagina's per deel, kleur; diverse uitvoeringen en prijzen

☺☺☺☺

donderdag 22 mei 2014

Een smakelijke uitgave

Alain Passard : De wereld van een meesterchef (Christophe Blain)

Getekende rapportages zijn helemaal hot in Frankrijk. Er is zelfs een sjiek tijdschrift met alleen maar journalistiek in stripvorm. Christophe Blains boek over een Franse topkok past natuurlijk prima bij de nieuwste Franse trend. Het heeft Blain in ieder geval veel lezers opgeleverd en vertalingen in diverse landen.
Blain debuteerde zo'n twintig jaar geleden, kreeg enige bekendheid met De snelheidsbegrenzer , de series Isaac de Piraat en Gus en als een van de tekenaars van de serie Donjon. In Frankrijk kent men hem vooral van de populaire serie Quai d'Orsay, waarover later meer. Zijn grootste succes tot nu toe verschijnt niet bij en stripuitgeverij, maar bij een uitgever van kookboeken.

Een paar jaar geleden kreeg Blain het verzoek van een uitgever om een strip te maken over topkok Alain Passard. Na een etentje in diens sterrenrestaurant LÁrpege was de deal beklonken. Bijna een jaar lang volgde Blain Passard en zijn  medewerkers in de keuken, hij bezocht Passards moestuinen en legde dat vast in grappige, informatieve hoofdstukken. Blains observaties worden afgewisseld met recepten van de kok, die vooral bekend is door zijn gebruik van groentes en de verrassende manier waarop hij die bereidt. Elk recept wordt gecombineerd met een pagina strip waarin de kok het gerecht bereidt. Die zijn net zo leuk om te lezen als de reportages. Het talent van een striptekenaar, gecombineerd met dat van een topkok heeft een boek opgeleverd om je vingers bij af te likken.
Terra 2014
96 pagina's, kleur; hardcover; € 19,99

☺☺☺☺

dinsdag 20 mei 2014

Kwistig strooien met vage begrippen

Het tijdperk van de steden (François Schuiten)


Aan het begin van de jaren tachtig bedachten François Schuiten en zijn jeugdvriend Benoit Peeters de wereld van De Duistere Steden. Vanaf dat moment gaven zij in een aantal boeken en andere projecten steeds verder vorm aan de door hen bedachte wereld, die refereert aan de ons bekende wereld. Die referenties zie je terug in de namen van sommige steden, maar ook in de architectuur en in verwijzingen naar schrijvers zoals Jorge Luis Borges en Franz Kafka.
Over de duistere steden valt veel te zeggen en te schrijven (ik heb dat zelf een aantal keer gedaan), want het is een van de meest uitdagende stripreeksen van de laatste dertig jaar, waarin steeds weer nieuwe aspecten vallen te ontdekken.

In 2013 besloot François Schuiten om vrijwel al zijn originele werk te schenken aan een aantal Belgische en Franse instellingen om op die manier ervoor te zorgen dat het werk in goede staat bij elkaar blijft. Een van deze instellingen is de Koning Boudewijnstichting. Zij ontvingen het werk dat François Schuiten samen met zijn broer Luc en met Claude Renard maakte en de verhalen  Brüsel, De onzichtbare grens, Herinneringen aan het eeuwige heden en De theorie van de zandkorrel.
Naar aanleiding van de  schenking organiseerde de stichting een expositie en bracht een boekje uit. In het boekje wordt aandacht besteed aan het werk uit Schuitens beginperiode, maar het is vooral een introductie op De Duistere Steden. Enkele aspecten van het werk worden belicht door Benoit Peeters zelf, maar het grootste deel van de tekst  bestaat uit een lang essay, geschreven door Tristan Garcia. Garcia schrijft in de breedsprakige stijl die zo typerend is voor Fransen die over Kunst schrijven Indedaad, met een grote K), waarbij hij kwistig strooit met allerlei vage begrippen. Intellectueel geneuzel, maar als je daar doorheen prikt kom je in zijn  stuk best leuke inzichten tegen die je weer op een andere manier laten kijken naar De Duistere Steden.

Het tijdperk van de steden is een leuke (hernieuwde) kennismaking met het beste werk van François Schuiten, die uitnodigt om de serie (opnieuw) te gaan lezen. Het is bovendien een mooi verzorgd en respectvol uitgegeven boekje met veel interessant illustratiemateriaal voor een heel redelijke prijs.
Koning Boudewijnstichting 2013
80pagina's, kleur; paperback; € 8,00

☺☺☺☺

vrijdag 16 mei 2014

Een vorm van plagiaat

De verloren verhalen van Lemuria 1: De bergen van Moran
(Apri Kusbiantoro & Sytze Algera)


In Brabant Strip Magazine 199 staat een interview met Sytze Algera. De voormalige politieagent en scenarist van de matige thrillerserie De Vries blijkt hierin over te lopen van de ideeën voor stripscenario's. Daarbij werkt hij samen met meestal nog onbekende striptekenaars. Het eerste resultaat van zo'n samenwerking is De bergen van Moran, het eerste deel van een fantasyreeks die zich afspeelt op Lemuria, een fictief continent dat ooit in de Indische Oceaan lag.

Wat natuurlijk meteen opvalt aan het boek, je hoeft alleen de cover maar te bekijken, is de gelijkenis met Storm van Don Lawrence. Dat is geen toeval. Algera bewondert Don Lawrence en wilde graag een strip in zijn stijl maken. Met Kusbiantoro, ook een fan van Don Lawrence, trof hij daarvoor de juiste persoon aan.  De Indonesische tekenaar haalt nog niet het niveau van zijn grote voorbeeld, maar de pagina's van De bergen van Moran zien er goed uit. Er origineel is het natuurlijk niet.

Centraal in De verloren verhalen van Lemuria staan drie personages, een weesjongen, een bevrijde slavin en een blauwe,buitenaardse man die elk op zoek zijn naar hun verleden. In dit boek worden hun belevenissen afwisselend verteld. Hierdoor weten de auteurs tempo in het verhaal te houden, waarin veder nog veel moet worden uitgelegd en geïntroduceerd. Het verhaal leest vlot en voor je het weet ben je alweer aan het einde toegekomen, het moment dat de drie helden elkaar ontmoeten. Het team dat in de volgende delen avonturen gaat beleven is daarmee geïntroduceerd.
Niet alleen de stijl waarin Lemuria is geschilderd doet denken aan Don Lawrence, ook de personages verwijzen overduidelijk naar de succesreeks Storm, ook als is de man in dit gezelschap blond, de vrouw donkeer in plaats van rood en de buitenaardse man blauw in plaats van rood. Toch bedrijven Algera en Kusbiantoro geen plagiaat, althans niet waar het het verhaal betreft. Dit is  niet enorm origineel, maar heeft kwaliteiten genoeg om een goede op zichzelf staande reeks op te leveren.

Je zou hoogstens kunnen spreken van stijlplagiaat. Commercieel gezien kan het natuurlijk een aardig steuntje in de rug zijn voor een nieuwe reeks als het werk lijkt op dat van de zeer populaire Lawrence.  Maar zijn in het verleden niet vele stripmakers begonnen aan hu carrière door t tekenen in de stijl van hun grote voorbeeld?  Het is wel te hopen voor Apri dat hij in de loop der jaren niet blijft steken in epigonisme en zijn eigen stijl gaat vinden. Talent heeft hij zeker.
Dark dragon Books2014
56 pagina's, kleur; hardcover stripalbum; € 8,95

☺☺

donderdag 8 mei 2014

Het bloed stroomt rijkelijk

Noach 3: En het water overspoelde de wereld
Noach 4: Hij die bloed doet vloeien
(Nico Henrichon, Ari Handel & Darren Aronofsky)

Begin april verscheen de film Noach van Darren Aronofsky in de  bioscoop. Aronofsky's project was al omstreden voordat er ook maar een minuut van vertoond was en inmiddels is de film in een groot aantal  landen verboden. Islamitische landen uiteraard. Voor moslims is Noach een profeet en profeten mogen niet worden afgebeeld. Nog afgezien daarvan heeft Noach zoals Aronofsky hem neerzet weinig van een heilige man. Hij jaagt honderden mensen bewust de dood in, is een tiran voor zijn eigen gezin en wil zelfs zijn pasgeboren kleinkind doden. Geen lieverdje dus.
Keurig op tijd verschenen begin april vrijwel tegelijk met de film de twee laatste delen van de stripversie van Noach. Het komt tegenwoordig vaker voor dat regisseurs een verhaal zowel voor een film als voor een strip gebruiken, waarbij beide verhalen niet per se helemaal gelijk hoeven te zijn en de strippersonages ook niet hoeven te lijken op de acteurs in de filmversie. Quentin Tarantino deed het onlangs met Django unchained en zelf deed Aronofsky het ook al eerder met The fountain, mooi in beeld gebracht door Kent Williams, maar verder geen boek om over naar huis te schrijven, laat staan op een blog.

De stripversie van Noach is een gewelddadig soort biblical fantasy geworden; sword and sorcery. De eerste vijfentwintig pagina's van deel drie zijn niet veel meer dan een aaneenschakeling van gevechten waarbij het bloed even rijk stroomt als het water uit de hemel. Noach en de zijnen bevinden zich in de ark en slaan de laatste mensen van zich af, hoewel, eigenlijk zijn het eerder de vreemde , reusachtige zesarmige schepsels die de klappen uitdelen. Als een van deze wezens omkomt stijgt het als een soort engel op naar de hemel. Uiteindelijk blijft het water stijgen, loopt het gevecht af,  en blijven Noach en de zijnen als enige levende wezens over op aarde. Althans, dat denken ze. Noachs grootste vijand heeft het gevecht overleefd en is aan bord van de ark geraakt. Hij sluit vriendschap met Noachs puberende zoon Cham en leert de jongen doden en vlees eten.  Uiteraard wil hij ook via diens zoon met Noach afrekenen. Maar er is nog meer ellende aan boord van de ark. Tot groot verdriet van Noach is zijn dochter zwanger geraakt, want god had hem duidelijk te kennen gegeven dat er na hem en zijn gezin geen mensen meer zouden zijn op aarde. De uiterste consequentie hiervan is dat hij het kind zal moeten doden.
Tja, Noach is een rauw verhaal en wordt al net zo rauw in beeld gebracht door Henrichon. Schokkend? Ach, als je de Bijbelse bron van het verhaal even laat voor wat het is en naar Noach kijkt als een  fantasyverhaal dan is het niet eens erg goed en evenmin vrij van clichés.
Vergeleken met een dure publieksfilm, biedt een stripverhaal een auteur de kans om met wat minder nadruk op actie zijn thematiek meer uit te diepen. Tarantino doet dat in Django unchained, maar Aronofsky laat zijn kans liggen. Hij heeft vast wel iets te melden en een visie met ons t delen, maar uiteindelijk is de stripversie van Noach niet meer geworden dan een zoveelste bloederige fantasy-strip.
Lombard 2014
56 pagina's, kleur;stripalbum; € 9,50

maandag 5 mei 2014

Een pijnlijke trap

The park (Oscar Zarate)


Oscar Zarate werd in 1942 geboren in Argentinië. Hij studeerde architectuur en was werkzaam in de reclame voordat hij geïnspireerd door Milton Caniff en Hugo Pratt naar Europa vertrok om een beroemd striptekenaar te worden. Zarate werkte voor onder anderen voor het tijdschrift Crisis, hij maakte een aantal boeken ... for beginners (Lenin voor beginners en Freud voor beginners verschenen ook in Nederlandse vertaling) en stelde It's dark in London samen. Het meest bekend van hem is Een kleine moord, waarvoor Alan Moore het verhaal schreef.
Talent heeft Zarate absoluut maar van beroemd worden is nog niet veel terechtgekomen. Misschien komt er met The park verandering in.

In The park staan vier mensen centraal die elk in de buurt van een park wonen: de chagrijnige columnist Ivan Grubb en zijn dochter Mel, de voormalige postbode en amateurmuzikant  Chris en zijn sportieve zoon Victor. Grubb en Chris leren elkaar op een pijnlijke manier kennen. Carla, de hond van Grubb, valt Chris aan waarop deze hem een trap geeft. Hiermee wekt hij de woede op van de columnist, die vervolgens met hem op de vuist gaat. Als Victor van zijn vader hoort wat er is gebeurd, vindt hij dat zijn vader slap gereageerd heeft en wil in zijn plaats wraak nemen op Ivan Grubb en zijn dochter. Waarna de gebeurtenissen elkaar opvolgen.  
Maar laat ik verder niet te veel over het verhaal vertellen dat vol verrassingen zit. Er ontstaat een keten van gebeurtenissen, zowel grappig als dramatisch, waarbij de personages steeds opnieuw met elkaar in contact komen, rollen veranderen of helemaal worden  omgedraaid.
The park is briljant in zijn eenvoud en Zarate weet op ruim honderdvijftig  mooie geschilderd pagina's genadeloos de menselijke nastuur te ontleden.

SelfMadeHero 2013
154 pagina's, kleur; graphic novel; harde kaft; € 24,95

☺☺☺☺

zaterdag 3 mei 2014

Betaalde seks met mannen

Room for love (Ilya)


Bij interessante strips denk je niet direct als eerste aan Groot Brittannië. Maar dat begint te veranderen. Eindelijk komt er iets anders uit Engeland dan platte humor of extreem geweld. Een belangrijke rol bij de vernieuwing van het Britse stripverhaal is weggelegd voor twee uitgevers: The Nobrow en SelfMadeHero. Bij The Nobrow kun je terecht voor grafische vernieuwing en SelfMadeHero legt zich toe op het uitgeven van graphic novels. Daar zitten vertalingen bij uit het Frans, Duits en Nederlands (!), maar ook eigen producties. Aan twee van die uitgaven besteed ik de komende dagen aandacht.
Room for love is het verhaal van een onmogelijke relatie tussen een hoerenjongen en een schrijfster van romantische boeken. De graphic novel werd getekend en geschreven door Ilya. Ilya is het pseudoniem van Ed Hillyer. Sinds 1987 is hij actief als stripmaker. Hij debuteerde met Skidmarks (uitg. Tundra) en kreeg meer bekendheid met de bekroonde reeks The end of the century club. Ilya stelde drie boeken samen met 'the best new manga' en maakte in 2009 een gewaagde stripversie van King Lear voor SelfMadeHero. Room for love is zijn tweede boek voor deze uitgeverij, dit keer een eigen verhaal.

Pamela Green is een alleenstaande vrouw van middelbare leeftijd die veel geld heeft verdiend met het schrijven van romantische boeken en lijdt aan een writers block. Haar leven verandert helemaal wanneer ze op een dag ziet hoe een jongen van een brug af dreigt te springen. Ze 'redt' de jongen en neemt hem bij zich in huis. Dougan, zoals hij zich noemt, is van het platteland naar Londen getrokken waar hij op straat leeft en wat geld verdiend door betaalde seks met mannen te hebben. Dougans vrijpostige gedrag past totaal niet bij Pamela's middle class manier van leven, maar ze voelt zich ook tot hem aangetrokken en gaat in op zijn tamelijk directe eerste aanbod om seks te hebben. Dougan gaat steeds meer deel uitmaken van Pamela's leven en ze introduceert hem zelfs bij haar vrienden ook al is hij pas zeventien en spreken zij schande van hun relatie. Hoewel Pamela heel haar levensverhaal aan hem verteld blijft de jongen een gesloten boek. Het is uiteindelijk haar lesbische redacteur die Pamela de ogen opent.

Dit boek heeft eigenlijk alles wat een boek goed maakt. Ilya's tekeningen zijn helder, zonder veel details zodat alle aandacht uit kan gaan naar de ontwikkeling van de personages. Hij is sterk in het tekenen van gezichtuitdrukkingen en lichaamshoudingen die vaak veelzeggend zijn. Room for love is Ilya's magnum opus, een boeiend psychologisch drama met sterke karakters en een heel originele, gedurfde en ontroerende graphic novel over twee mensen waarvan de levens een nieuwe richting uitgaan door hun ontmoeting met elkaar.
SelfMadeHero 2013
142 pagina's, kleur; graphic novel; hardcover; £ 14,99

☺☺☺☺☺

donderdag 1 mei 2014

Moord in de huwelijksnacht

Het maagdenbos 3: Huwelijk
(Beatrice Tillier & Jean Dufaux)


Met Huwelijk sluiten Dufaux en Tillier de trilogie Het Maagdenbos af, een fantasyverhaal dat een beetje het midden houdt tussen Beauty and the Beast en de Twilightreeeks. Bij Dufaux moet je eerlijk gezegd altijd maar afwachten wat het wordt, hij heeft uitstekende verhalen geschreven, maar ook wangedrochten die bezwijken onder de pretenties. Gelukkig valt Het Maagdenbos in de eerste categorie.
Tillier en Dufaux schetsen een wereld waarin mensen en (mensachtige) dieren wonen. Arkan, de koning van de mensen, en Trekwolf, de heerser der dieren, willen de vrede tussen beiden bezegelen door hun dochter Aube en zoon Vuurwolf aan elkaar uit te huwelijken. een historische gebeurtenis wordt het zeker,maar anders dan bedoeld. Vuurwolf wordt door Aube en haar broer in de huwelijksnacht vermoord en dat betekent oorlog tussen dieren en mensen.
Aube en haar broer vluchten naar het Maagdenbos waar hybride wezens wonen. Deze wezens willen Aube kwijt, want ze brengt de rust in het bos in gevaar. Ze wordt gered door de mysterieuze Clam. Met hem ontvlucht ze het Maagdenbos dat achter hen door vlammen wordt verwoest.

In Huwelijk is de strijd tussen mensen en dieren in volle gang. Alle gevechten zijn tot dan toe door de mensen verloren, maar onder de dieren ontstaat verdeeldheid, vooral nadat de beren mensenvlees zijn gaan eten. Beide partijen zijn zich ervan bewust dat een nieuw verbond tussen mensen en dieren nodig is, zeker nadat het Maagdenbos is verwoest, een plek waar ze nog in vrede met elkaar leefden. Terwijl er volop wordt gevochten keert Aube terug naar het kasteel van haar vader. Daar zal de ontknoping van het verhaal plaatsvinden, waarbij Clam, Aubes nieuwe liefde, een belangrijke rol zal spelen.
Het Maagdenbos is een geslaagd verhaal. Fantasy ligt Dufaux goed. Dat de samenwerking tussen hem  en Tillier tot een succes heeft geleid is overigens niet in de laatste plaats aan haar te danken. Tilliers tekeningen zijn prachtig. Ze weet sfeer te creëren met de landschappen waarin het verhaal zich afspeelt en veel details. Ze is sterk in het weergeven van gezichtsuitdrukkingen en ze weet de scènes nog verder te versterken door op een efficiënte manier gebruik te maken van kleur. Beatrice Tillier is een groot talent.

Silvester2014
56pagina's, kleur; hardcover stripalbum; € 16,95

☺☺☺